บทที่ 29 คนใจดำ

“ปล่อย! ฉันเดินเองได้!”

ทิชาพยายามดึงตัวออก เตมินทร์ไม่ตอบอะไร เขาแค่รวบเอวเธอแล้วอุ้มขึ้นจากพื้น

“พี่มินทร์! ปล่อยลงนะ!”

เตมินทร์ไม่สนเสียงโวยวาย เขาเดินพาเธอตรงเข้าไปในห้องนอน ก่อนวางเธอลงบนเตียง

ทิชารีบขยับถอยไปชิดหัวเตียง ก่อนจะเหลือบเห็นสมุดสเกตช์วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เธอทำท่าจะเอื้อมไปหยิบ แต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ